böcek gibi...

kirliden çamaşır alıp giyiyorum ben bazen, evet bugün de yaptım bunu. en süklüm püklüm eşofman altım kirlideydi, üstelik çok kirli de değildi. aldım giydim. üzerime ağzı burnu kaymış bir tshirt, onun üstünde bordo depresyon hırkam... eveet. sümüklüböcek alanında yazmaya hazırım artık...

bazen böcek olmak iyidir diye düşündüm bugün, hatta böceklerden biriyle konuşurken bugün "mutsuzluğundan güç alıyorsun" dedim. sonra bir an düşününce, asıl ben böcekliğimden güç alıyorum galiba. böceklikten çıkış hali ya da böcekken kafamda sürekli dönen "i will survive" melodisi motive ediyor bazen beni. İyi birşey değil bu farkındayım. Ama zaten dönem dönem geliyor diye kandırıyorum kendimi:)

mesela bu ara böcekliğimin sebebi aynalarla aramdaki husumet. bugünlerde aynaya bakmamaya özen gösteriyorum. baktıkça sinirlerim bozuluyor, geriliyorum. gerildikçe suratımdaki sivilcelere bir yenisi ekleniyor, saçımdaki beyazların bir yenisi gözüme çarpıyor.bir an "çenemde siyah bir tüy mü çıkmış bir de" diye ağlanacakken demin yolduğum kaşlardan birinin oraya yapıştığını farkediyor, derin bir nefes alıyorum. kısacası aynaya baktıkça kendimden tiksiniyorum.

sevgili okuyucu, tabii ki hep böle bunalım, ezik ergen yazıları yazmayacağım. gelgit akıllıyım, bu da böyle bi dönem.

korkmayınız, geçer...